Ingeborg ten Hoopen schreef en tekende de beeldende briefroman Alleen maar een blokje om. Dit boek is het antwoord op de laatste vraag, die haar geliefde daags voor zijn zelfdoding stelde: Maak iets over wat mij en ons overkomt, zodat ze me zullen begrijpen”. Met dit boek lost zij haar belofte aan hem in. In de meer dan twintig jaar na zijn dood blijft Ingeborg ten Hoopen, die dichter en beeldend kunstenaar is, zich verdiepen in thema’s als vergankelijkheid, rouw en veerkracht. Haar poëtische manier van schrijven neemt de lezer mee in het levensverhaal van Bert die niet langer kan en wil leven en Ingeborg die naast hem blijft staan, uit liefde, tot aan de rauwe werkelijkheid van zijn zelfdoding. Daarna begint de lange weg terug naar zichzelf, naar wie zij nu is of kan zijn. Ingeborg ten Hoopen spreekt zich als nabestaande en ervaringsdeskundige tijdens lezingen of poëzievoordrachten regelmatig uit over zelfdoding versus euthanasie, over rouw en zinvinding.
