Stichting KEA

Kenniscentrum euthanasie bij psychische aandoeningen
Kenniscentrum euthanasie bij psychische aandoeningen

Over KEA

Home > Over KEA

Kea is een eilandje in de Middellandse zee, waar in de Griekse oudheid mensen heen gingen om vredig te sterven.
Zij dronken een giftig drankje gemaakt van een schermbloem die op het eiland groeide.

KEA staat ook voor Kenniscentrum Euthanasie bij psychische Aandoeningen.

Doelstelling

Stichting KEA wil kennis over, begrip voor en de mogelijkheid van euthanasie bij psychische aandoeningen vergroten.
 
De stichting wil mensen met zo’n verzoek mentaal onderdak bieden en opkomen voor hun belangen. We hopen uit te groeien tot een door patiënten, naasten, psychiaters, andere artsen, andere hulpverleners, geestelijk verzorgers, politici en vrijwilligers gedragen beweging. We willen dit op de volgende manier bereiken:
 
  • Voorlichting geven d.m.v. de website, webinars, lezingen, bijeenkomsten, congressen
  • Integratie euthanasie in GGZ bevorderen
  • Les geven in opleidingen van toekomstige GGZ hulpverleners
  • Lotgenoten met elkaar in contact brengen
  • Forum op de website
  • Ruimte bieden voor persoonlijke verhalen
  • Artsen, die in principe bereid zijn second opinions te doen of euthanasie te verlenen bijeenbrengen, coachen en intervisie bieden
  • Betrekken van GGZ-hulpverleners van alle disciplines en geestelijke verzorgers 
  • Zichtbaar maken van de ernst en omvang van de problematiek
  • Zorgen voor eenvoudiger onderzoekstraject, eenduidigheid euthanasiecode en richtlijn, duidelijke financiering
  • Door meer bespreekbaar maken van een euthanasieverzoek met een professional bijdragen aan vermindering van suïcide en suïcidepogingen. Jaarlijks zijn er bijna 2000 suïcides en een veelvoud aan suïcidepogingen. Dit betreft ook mensen, die voor euthanasie in aanmerking zouden komen.
  • Meer bekendheid geven in media

Het bestuur

Het bestuur van Stichting KEA bestaat uit de volgende bestuursleden:

Foto: Meranda Spanjer

Menno Oosterhoff

1955, psychiater, publicist en (OCD)patiënt

Heeft veertig jaar in de psychiatrie gewerkt. Is nu met pensioen, maar nog volop actief met voorlichting en advies geven aangaande de dwangstoornis (OCD). Sinds 2016 steeds meer betrokken geraakt bij euthanasie bij psychische aandoeningen. Deed tientallen second opinions en verleent sinds een jaar ook zelf euthanasie. Schreef samen met Kit Vanmechelen en Esther Beukema ‘Laat me gaan’.

Mireille Verhoof

1970, werkzaam geweest als communicatie-adviseur, ervaringsdeskundige

Haar jongste dochter heeft begin oktober 2023, na een lange periode van uitzichtloos lijden, op een humane manier middels euthanasie, afscheid mogen nemen van het leven. Mireille wil steun bieden aan mensen met een persisterende doodswens en hun naasten. De wens van haar dochter om het taboe rondom een doodswens en een humane dood binnen de jeugdhulpverlening te doorbreken maakt dat Mireille graag met de jeugdhulpverlening in gesprek wil over de noodzaak van passende hulp en begeleiding aan jongeren met een persisterende doodswens.

Kit Vanmechelen

1964, Vlaamse (kinder-en jeugd)psychiater, sinds 1993 in Groningen

Van 2016 tot 2023 psychiater bij Expertisecentrum Euthanasie, voerde daar enkele keren per jaar euthanasie uit bij mensen die ernstig leden aan één of meerdere psychische aandoeningen. In 2022-2023 nauw betrokken bij de oprichting en de start van ThaNet. Nu werkzaam als psychiater bij twee teams van BuurtzorgT, waar zij haar kennis en ervaring over euthanasie goed kan gebruiken. Ze schreef samen met Menno Oosterhoff en Esther Beukema ‘Laat me Gaan’.

Jeroen

1980, ondernemer en ervaringsdeskundige naaste

Jeroen was nauw betrokken bij de laatste maanden van zijn vaders leven. Zijn vader was euthanasie toegezegd op grond van psychisch lijden, maar hij kreeg het niet. Uiteindelijk is zijn vader in Jeroen zijn bijzijn gestorven met behulp van de helium-methode. Jeroen hoopt via Stichting KEA een bijdrage te kunnen leveren aan de noodzakelijke verandering binnen de psychiatrie, zodat patiënten met een persisterende doodswens serieus worden genomen, dat naasten beter worden betrokken en dat euthanasie als serieuze behandeloptie wordt gezien, niet om het leven te verlengen, maar om de lijdensweg op een humane manier te beëindigen.

Dineke Linzel

1966, dagelijks bestuurder Stichting KEA

In ver verleden verloskundige. Werkte tientallen jaren als vrijeschoolleerkracht en de laatste jaren als directeur van een grote basisschool in stad Groningen. Dineke kreeg als echtgenote van Menno langs de zijlijn altijd wel mee wat speelt in de psychiatrie. Nu ze voor Stichting KEA aan het werk is, ervaart ze hoe hoog de innerlijke nood is bij ongeneeslijk zieke psychiatrische patiënten, ziet dat euthanasie amper beschikbaar is voor hen, en schrikt hoeveel zelfdodingen de stichting van nabij meemaakt. Deze mensen verdienen respect voor wat ze dagelijks opbrengen en doorstaan. En een waardige en humane dood in nabijheid van hun dierbaren.

 

Over de stichting

Wil je meer weten over de stichting, haar doelstellingen en bestuursleden?

Comité van aanbeveling

Mariël Mulder

Ik heb afgelopen jaar mijn man moeten laten gaan. David had een therapieresistente chronische depressie en was door twee psychiaters uitbehandeld verklaard. Voor zijn psychiater en huisarts was het niet mogelijk hem euthanasie te verlenen.  De jarenlange wachtlijst voor het Expertisecentrum Euthanasie was geen mogelijkheid meer. Hij was op. Iedere optie voor zelfdoding hebben we uitgebreid besproken. Voor hem was versterven, stoppen met eten en drinken de enige uitweg, omdat hij het belangrijk vond om waardig afscheid te nemen van zijn omgeving en van mij. Maar ook vreselijk akelig traject, waar we allemaal tegenop zagen.

Hoe heeft het kunnen gebeuren dat een man van 31 hiertoe ‘gedwongen’ wordt?

David heeft uiteindelijk toch nog euthanasie mogen krijgen. Voor hem was het heel belangrijk dat dit onderwerp bespreekbaar werd. Vanaf het begin voel ik mij al verbonden met de missie van KEA.

Davids missie is hierdoor niet gestopt bij zijn einde. Ik zal er alles aan doen om dit voort te zetten.

Bert Keizer

Arts en schrijver

Wij hebben er in ons land lang over gedaan om een aanvaardbare euthanasiepraktijk op te bouwen. De aandacht ging daarbij tot nog toe vooral uit naar lichamelijke ziektes. Er is een groeiend besef dat ook psychische ziekte ondraaglijk en uitzichtloos kan zijn. Voor psychiaters is het extra lastig om op een verzoek om levensbeëindiging in te gaan. Het gaat veelal om jonge mensen met ziektebeelden waarvan de onbehandelbaarheid wellicht niet zo eenduidig is als bij sommige lichamelijke ziektes. De stichting KEA heeft onder meer tot doel psychiaters voor te lichten en te begeleiden om zodoende hun patiënten goede hulp te kunnen bieden, ook als het om deze ultieme hulpvraag gaat. 

Marcel Levi

Voorzitter Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek en Hoogleraar Geneeskunde Amsterdam UMC/ Universiteit van Amsterdam.

‘Bij patiënten met uitzichtloos en ernstig psychisch lijden dient een zelf gekozen levenseinde bespreekbaar te zijn. Ik steun daarom de Stichting KEA.’

Richard Oude Voshaar

Hoogleraar Ouderenpsychiatrie

‘Nederland is een vooruitstrevend land m.b.t. euthanasiewetgeving en praktijk. Toepassen van deze wetgeving bij psychiatrische problematiek is echter complex. We moeten voorkomen dat interpretatie en uitvoering afhankelijk wordt van de behandelend psychiater en zorgdragen dat iedereen dezelfde mogelijkheden krijgt zonder onmenselijke wachttijden. Omdat KEA hier op een positieve manier aan bijdraagt, ondersteun ik deze stichting graag.’

Zoraya ter Beek 

‘Eind 2020 heb ik me aangemeld bij het Expertisecentrum Euthanasie. Sindsdien zet ik mij in en stuur voor meer begrip voor mensen die net als ik euthanasie vragen vanwege een psychische aandoening. Onder meer op twitter @ZorayaTerBeek. Ik hoop dat mijn verhalen, mijn leven, mijn leed daardoor nog nut hebben. De voornaamste les die ik mee wil geven?

Praat met ons, niet over ons!

Dan zul je zien dan veel (voor)oordelen niet kloppen en ga je wellicht milder denken over deze mensen, die jouw steun hard nodig hebben. 

Ik steun stichting KEA! Hun doel is mijn doel.’

Steven Pleiter

Steven Pleiter was betrokken bij  de realisatie van de Levenseindekliniek, nu Expertisecentrum Euthanasie. Van 2012 tot aan zijn pensionering in 2020 was hij er directeur en bestuurder. Hij is ook anno 2023 actief op het gebied van het levenseinde. Als adviseur van Carend en als vrijwilliger bij de NVVE.

‘Tot op vandaag ervaar ik de moeite die patiënten met een psychiatrische aandoening hebben als zij niet verder kunnen leven. Een euthanasieverzoek is een loterij of er gelden te lange wachttijden. Wij moeten zorgen voor betere levenseindezorg voor de groep patiënten.’

Agnes Scholing

Psycholoog-specialist / klinisch psycholoog

Agnes Scholing is voormalig hoofdopleider en hoogleraar psychotherapie. Daarnaast was ze opleider van GZ-psychologen en klinisch (neuro)psychologen in een grote GGZ-instelling en daarvoor in de forensische GGZ, en werkzaam als klinisch psycholoog, onder andere met patiënten met persoonlijkheidsproblematiek.

‘Ik heb in mijn carrière regelmatig patiënten gesproken die al jarenlang kampten met ernstig psychisch leed, daarvoor al veel behandelingen hadden gehad en voor zichzelf geen andere uitkomst zagen dan de dood. Enkele van deze patiënten bleken na verloop van tijd – onverwacht – toch een nieuwe en waardevolle betekenis in hun leven te vinden. Dat onderstreept dat een besluit tot euthanasie altijd  een zorgvuldig proces vergt, zeker bij jonge patiënten. Maar voor diverse patiënten was deze uitkomst niet weggelegd. Zij leden jaren verder of maakten in volstrekte eenzaamheid een einde aan hun leven. Deze beide uitkomsten wens ik niemand toe. Sterven, als de tijd daar is, moet je kunnen doen in de aanwezigheid van je dierbaren, rustig, zonder angst en strijd. Ik steun de stichting Kea omdat ze helpt om dit mogelijk te maken. Ik steun ze in hun voornemen om de mogelijkheid van euthanasie in de GGZ beter op de agenda te krijgen en professionals te helpen om eerlijk het gesprek hierover aan te gaan, zodat patiënten en hun naasten zich gehoord en erkend voelen en een overwogen besluit kunnen nemen, ongeacht de uitkomst.’

Rutger Jan van de Gaag

Rutger Jan van de Gaag, emeritus hoogleraar kinder- en jeugdpsychiatrie. Hij was een van de pioniers op het gebied van ontwikkelingsstoornissen zoals autisme en ADHD. Naast het behandelen en begeleiden van talloze kinderen, jongeren en volwassenen was hij ook wetenschappelijk actief. Hij was tevens voorzitter van de Koninklijke Maatschappij ter Bevordering van de Geneeskunst. Na zijn emeritaat bleef hij actief, onder andere als hoogleraar in Riga, en als voorzitter van Stichting Papageno.

Dick Swaab

Dick Swaab (1944) is een Nederlandse arts en neurobioloog, die bekendheid geniet als hersenonderzoeker.  Hij is emeritus hoogleraar in de neurobiologie aan de Universiteit van Amsterdam en was tot 2005 directeur van het Nederlands Instituut voor Hersenonderzoek van de Koninklijke Nederlandse Academie van. Swaab leidt een onderzoeksgroep aan het Nederlands Herseninstituut en is hoogleraar aan de Zhejiang Universiteit in Hangzhou, China.

‘Voor de hersenen is fysiek en psychisch lijden hetzelfde. Daarom moet er ook wat betreft euthanasie geen onderscheid gemaakt worden.’

Kees Lugtmeier

Oud-huisarts

In 40 jaren huisartsgeneeskunde heb ik ze ontmoet: mensen die ernstig leden onder langdurige psychiatrische  ellende zonder uitzicht op betere tijden. Ook nare zelfdodingen daardoor heb ik meegemaakt. Later, als consulent bij Stichting de Einder, waren ze er ook, juist ook. Ik hoop, dat psychiaters en huisartsen  meer gaan nadenken over de vraag of ze echt nog een zinvolle behandeling kunnen bieden.

Stichting KEA verdient steun! Ik verwacht dat zij in een grote behoefte kan voorzien. 

Over de stichting KEA

Inhoudsopgave

Doelstelling

Stichting KEA heeft als doel:

Het bevorderen van kennis over, begrip voor en mogelijkheid tot euthanasie bij psychische aandoeningen.

Beleidsplan

Bestuur

  • Dineke Linzel, voorzitter
  • Kit Vanmechelen, secretaris
  • Menno Oosterhoff, penningmeester
  • Mireille Verhoof, bestuurslid
  • Jeroen, bestuurslid

Financiën

Alle bestuursleden en medewerkers van Stichting KEA werken onbezoldigd, ook zonder vrijwilligersvergoeding. Stichting KEA staat m.i.v. 5 oktober 2023 geregistreerd als ANBI. Voor de activiteiten is Stichting KEA afhankelijk van giften. Uw gift is welkom op IBAN: NL09 TRIO 0320 728 048.

Algemene Stichtingsgegevens

Naam van de instelling: Stichting KEA

Adresgegevens Stichting

G.N. Schutterlaan 20
9797 PC
Thesinge

"*" geeft vereiste velden aan

Gegevens hulpvrager

Naam*
DD dash MM dash JJJJ
Wat zijn de klachten die tot je euthanasieverzoek leiden ?
Aangemeld bij Expertisecentrum Euthanasie?
Bijv. wachtend na aanmelding, afgewezen, wachtend op spreekuur, op wachtlijst voor soma plus team of op wachtlijst team met psychiater, al team toegewezen?
Vertel ons waar we je mee kunnen helpen.
Is er nog iets wat we moeten weten?

Akkoord

Nieuwsbrief
Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.