Opiniestuk van Lisanne Reuser, ervaringsdeskundige

Home > Verhalen en media > Uitgelicht > Opiniestuk van Lisanne Reuser, ervaringsdeskundige

Met de billen bloot: waarom verandering in de GGZ vraagt om blote billen

Na 9 maanden stilte kan ik over het huidige zorgdebat niet zwijgen.

Binnen de psychiatrie waait al decennia een kritische wind vanuit de herstelbeweging. In Nederland wordt dit mediadebat scherp opgezocht door o.a. Jim van Os.

Maar de manier waarop vraagt om reflectie.

Wanneer de discussie over verandering te zwart-wit wordt, verliezen we de nuance. Bijvoorbeeld: de roep om labels los te laten wordt in de media vaak veel te rigide gepresenteerd.

Voor veel patiënten zijn diagnoses juist levensreddend: ze geven herkenning, rust en openen de deur naar de juiste (biologische) behandeling. Vernieuwing en de reguliere medische wetenschap kunnen elkaar juist versterken.

Diezelfde zorgvuldigheid missen we in het euthanasiedebat bij psychisch lijden. Wanneer bekende artsen via een brandbrief aan het OM buiten officiële ethische commissies om handelen, zorgt dat voor onrust.

Juist bij zulke gevoelige beslissingen moeten de wet en het respect voor de behandelend artsen en naasten altijd voorop staan.

Bij professioneel leiderschap hoort verantwoordelijkheid nemen en schade herstellen. Dat een groot deel van de artsen achter deze brief anoniem blijft (terwijl nabestaanden om openheid vragen) beschadigt het vertrouwen.

Wie een debat wil openbreken, moet met een rechte rug spreken. Wat je siert, is met de billen bloot gaan.

Want hoe moeten cliënten leren reflecteren van professionals die zichzelf niet eens durven aan te kijken?

We maken allemaal keuzes die achteraf gezien extreem ingrijpend waren.

Mijn sprong uit een rijdende auto is daar een voorbeeld van (ik noem mezelf niet voor niets gekscherend een asfaltfluencer). Een beslissing puur gedreven door trauma en doodsangst, toen ik als passagier vastzat bij een dronken ex die me niet wilde laten gaan.

Not my best idea, maar juist van die momenten leer je het meest.

Ja, je voelt wat. Het doet pijn. Je billen gaan even branden, want je zit immers op de blaren, maar het brengt je wel naar de kern.

Juist door trauma, fouten en ons eigen gedrag recht aan te kijken en openlijk te durven bespreken, kunnen we beter leren handelen. En nee, dat is zeker niet makkelijk.

Angst, schuld en schaamte kunnen flink in de weg zitten, maar dat zijn de echte vijanden van professionele én persoonlijke groei. En van vooruitgang in de zorg.

Echte verandering vraagt om de bereidheid om kritiek te incasseren. Het ontwijken van de discussie helpt de zorg niet vooruit. Luisteren is de kern van het vak.

Echte vooruitgang in de zorg vraagt om moed. De moed om open kaart te spelen, op basis van feiten en met respect voor elkaar.

Zonder uitzondering.

📌 P.S. Dankzij de reactie van een lezer zie ik een flinke blinde vlek in mijn eigen titel. Binnen de context van isolatiezorg en institutioneel geweld heeft ‘met de billen bloot’ een traumatische lading. Een harde, maar noodzakelijke les in hoe zorgvuldig we met taal moeten zijn.

Lisanne Reuser is ervaringsdeskundige en heeft een zorgachtergrond met opleiding verpleegkunde. Vanuit haar professionele achtergrond én persoonlijke ervaring met psychische kwetsbaarheid schrijft en spreekt zij over zorgvernieuwing, herstel en de manier waarop we omgaan met psychisch lijden.

Zij gelooft dat goede zorg ontstaat wanneer wetenschappelijke kennis, professionele expertise en de geleefde werkelijkheid van de patiënt samenkomen — niet als tegenpolen, maar als gelijkwaardige onderdelen van één geheel. Dit stuk schreef zij vanuit haar zorgen over de toenemende polarisatie in het debat over de GGZ, met als doel ruimte te maken voor nuance, openheid en een zorgvuldige dialoog.

Gerelateerd

Nieuwsbrief ontvangen?

Wil je graag op de hoogte blijven van onze activiteiten? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.
Naam(Vereist)