In het Leidsch Dagblad verscheen op 6 mei 2026 deze column van Aisha Dutrieux over haar contact met iemand die euthanasie kreeg vanwege psychisch lijden.
Ik heb je nog geen half jaar gekend. We ontmoetten elkaar op een symposium over euthanasie wegens psychisch lijden. Je sprak mij aan, vroeg me waarom ik er was. “Ik ben schrijver”, ze ik, “ik wil weten hoe het voelt om niet meer te willen leven. Voor een boek.” Mijn wens voelde ineens banaal. Ramptoeristerig. Maar jij zat er niet mee. “Ik weet er alles van”, zei jij opgewekt, “ik kan het je vertellen.”
En dat deed je. In de maanden erna groeide er iets wat te kortstondig was om een vriendschap te heten, maar wat wel degelijk zo voelde. Ik wist dat je doodging, dat dit jouw wens was, en probeerde je niet op andere gedachten te brengen. Ik deed geen enkele poging om jou ervan te overtuigen dat het leven, ondanks alles wat jij met je meedroeg, toch de moeite waard was.
Het zou een ontkenning zijn van jouw autonomie. Het zou denigrerend zijn, kwetsend, het zou betekenen dat ik geen oog had voor jouw leed en geen respect voor jouw beslissing. Dat wist ik. Maar dat betekende niet dat het mij geen moeite kostte. Om jou te zien lachen. Om jouw mooie, jonge gezicht te zien stralen. Om jouw zorgzaamheid voor anderen te aanschouwen. Ik wilde je behouden. Ik wilde je houden.
Je was verdrietig op de dag dat je 34 werd; dit had je niet meer willen maken. Het ging je allemaal niet snel genoeg. Totdat het ineens, na het groene licht van het Expertisecentrum Euthanasie, heel snel ging. Te snel misschien, je voelde paniek. Nu vroeg ik het wel, voor de zekerheid: “Is dit nog steeds wat je wil?” In jouw stem, in jouw blik, in jouw hele wezen viel geen enkele twijfel te bespeuren. “Ja.”
Je was dol op honden en ik luisterde graag naar jouw verhalen over je oppashondjes. Ik beschouwde mezelf meer als een kattenmens. Toch ging ik twee weken na jouw verjaardag met mijn gezin bij een hondennestje kijken. We kozen er een uit. Weer twee weken later mochten we hem ophalen en nu kon ik jou vertellen over ons hondje.
In de laatste weken deed je de dingen die je nog wilde doen. Het was niet veel. Je nam afscheid van de mensen – en de hondjes – die jou dierbaar waren. Je was er klaar voor.
In de maanden sinds jouw dood heb ik veel aan jou gedacht. Als ik de hond uitlaat, als ik hem aai, als ik tegen hem praat, denk ik aan jou. Ik weet niet of hij bij ons is gekomen omdat ik wist dat ik jou moest laten gaan, of simpelweg omdat onze kinderen er lang genoeg om hadden gezeurd. Maar ik ben blij dat hij er is, en dat hij me aan jou herinnert.
Vandaag zou je 35 zijn geworden. Dat is je gelukkig bespaard gebleven.