Ik heb lange tijd in de psychiatrie gewerkt, ook lang voor 2011. En heb in de praktijk gezien dat er mensen zijn, die dusdanig psychisch lijden, dat er geen andere uitweg is dan de dood.
Als psychiatrisch verpleegkundige en later als sociotherapeut werd mij toen, vanaf 1999 tot 2012, geleerd om tegen mensen te blijven zeggen, dat hun situatie en toestand weer zou veranderen, en dat het op dat moment uitzichtloos leek, maar dat het op een gegeven moment weer beter zou worden.
Maar sommige mensen werden niet beter.
Er zijn een paar mensen geweest, die me altijd bij zullen blijven, omdat ze niet meer wisten hoe ze verder moesten, mij elke week, soms elke dag, en jarenlang vroegen waarom ze nog verder moesten.
En waarbij ik het ontzettend moeilijk vond dat ik/de ggz/de psychiatrie hen niet kon en wilde helpen om niet meer verder te hoeven, hen niet kon helpen om dood te gaan.
Heel moeilijk was het om te zien/mee te maken dat sommigen zich suïcideerden. Maar eerlijk gezegd vond ik het nog veel moeilijker om het lijden te zien van de mensen, die zich niet durfden te suïcideren. Ondraaglijk lijden, jarenlang. En niemand die hen hielp.
Steeds weer en opnieuw werden ze opgenomen, en weer volgepompt met medicijnen. Of als laatste behandeling werd ECT toegepast, waarbij mensen zich soms (of vaak?) daarna niet beter voelden, maar wel hun geheugen kwijtraakten of andere cognitieve beperkingen als bijwerking ervoeren. En nog werden mensen niet uit hun lijden verlost.
Want binnen een psychiatrische behandeling paste euthanasie, iemand echt uit zijn/haar lijden verlossen, nog niet.
Nu gelukkig wel.
Het is zo goed en zo mooi dat dat nu wel kan!
Ik hoop dat er meer psychiaters zullen komen die euthanasietrajecten willen aangaan. En die andere, jonge, psychiaters willen opleiden en begeleiden bij het zo ontzettend moeilijke, maar zo belangrijke en waardevolle werk van het behandelen en begeleiden van mensen, die ondraaglijk psychisch lijden, en mensen, die om die reden een doodswens hebben.
Binnen zo’n behandeling moet, naar mijn mening, lange tijd zeker het doel zijn om suïcide te voorkomen en mensen beter te maken. Want verreweg het overgrote deel van de mensen, die (ernstig) psychisch lijden, wordt op een gegeven moment weer beter.
Maar in een later stadium van de behandeling past ook het begeleiden van mensen in een euthanasietraject, als na jaren duidelijk wordt, dat iemand niet meer beter zal worden.
Al heb ik er in mijn privé-omgeving gelukkig (nog) niet mee te maken, toch ben ik dankbaar voor het zo belangrijke werk dat psychiaters doen, die euthanasie verlenen.
Al ben ik zeer voor terughoudendheid bij het verlenen van euthanasie, zeker bij jonge mensen, ik heb in de praktijk gezien dat voor sommige mensen na jarenlang lijden en niet beter worden, het leven niet meer draaglijk kan zijn.
Ik hoop dat meer mensen in ernstige psychische nood geholpen worden, ook als dat uiteindelijk nodig is door het verlenen van euthanasie.
IH,
naam bij de redactie bekend